W typologii leśnej, oprócz cech gleby i drzewostanu, bardzo ważną rolę pełni runо leśne (rośliny zielne, krzewinki, mchy i porosty). Część gatunków traktuje się jako wskaźniki lub gatunki różnicujące, czyli takie, które pomagają rozpoznać i odróżnić podobne do siebie typy siedliskowe w praktyce terenowej.
Pytanie dotyczy rozróżnienia między Bśw (bór świeży) i Bs (bór suchy) na podstawie gatunku runa. Poprawna odpowiedź to "gajnik lśniący", który w klasycznych ujęciach typologicznych bywa podawany jako element przydatny do rozróżniania tych dwóch siedlisk na poziomie roślinności dna lasu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do roli gatunku różnicującego w tym konkretnym zestawieniu?
- "szczotlicha siwa" – choć może występować w borach, nie jest tu wskazana jako kluczowy gatunek różnicujący między Bśw a Bs; jej obecność nie przesądza jednoznacznie o przejściu między tymi dwoma typami.
- "widłoząb miotlasty" – to mech, który może pojawiać się w różnych warunkach, więc łatwo o nadinterpretację: sam w sobie nie musi być rozstrzygający dla odróżnienia Bśw od Bs w tym pytaniu.
- "chrobotek reniferowy" – porost kojarzony przez uczniów z siedliskami bardzo ubogimi i suchymi; to częsta pułapka. Rozpoznawalność porostu bywa większa niż jego rola różnicująca w konkretnym porównaniu typów, przez co może zwodzić.
Wskazówka egzaminacyjna: ucząc się gatunków wskaźnikowych, warto tworzyć krótkie zestawienia: dla każdego typu siedliskowego wypisać kilka najczęściej podawanych gatunków runa, a osobno gatunki, które różnicują pary podobnych siedlisk (np. świeże vs suche). To zmniejsza ryzyko wyboru odpowiedzi na podstawie samego skojarzenia "bór = porosty".
