W kontroli jakości gazu do syntezy amoniaku trzeba ocenić skład mieszaniny (np. czy stosunek molowy substratów jest bliski stechiometrycznemu) oraz sprawdzić obecność śladowych zanieczyszczeń tlenowych na bardzo niskim poziomie (rzędu ppm). Do takiego zadania najlepiej pasuje metoda chromatograficzna, ponieważ umożliwia:
- rozdzielenie składników mieszaniny gazowej (analiza wieloskładnikowa),
- oznaczanie ilościowe udziałów molowych/objętościowych,
- dużą czułość i selektywność, potrzebną przy poziomach ppm,
- uzyskanie wyniku w formie łatwej do porównania ze specyfikacją jakościową.
Odpowiedź "miareczkową" jest nieadekwatna, bo miareczkowanie stosuje się głównie do roztworów, a przy mieszaninach gazowych i bardzo małych zawartościach zanieczyszczeń jest to kłopotliwe technicznie i zwykle niewystarczająco selektywne.
Odpowiedź "wagową" również nie pasuje: metody wagowe wymagają wyodrębnienia i zważenia oznaczanego składnika (lub produktu reakcji). Przy poziomie ppm masa analitu jest znikoma, a dodatkowo gaz jako próbka utrudnia klasyczne podejście wagowe.
Odpowiedź "konduktometryczną" bywa użyteczna w analizie roztworów (pomiar przewodnictwa), ale nie jest standardową, uniwersalną metodą do oznaczania składu mieszanin gazowych ani do wiarygodnego wyznaczania śladów związków tlenu w gazie syntezowym.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: gdy mamy mieszaninę gazów oraz wymagania typu ppm i potrzebę rozdziału składników, najczęściej właściwym wyborem będzie chromatografia (w szczególności chromatografia gazowa).
