W geodezji przyrost współrzędnej opisuje składowe przesunięcia od punktu 1 do punktu 2 w przyjętym układzie współrzędnych. Dla osi X przyrost zapisuje się jako Δx1–2 i jest to wielkość algebraiczna (może być dodatnia lub ujemna).
Najczęstsze dwa przypadki obliczeń to:
- Gdy znane są współrzędne punktów: wtedy liczymy różnicę Δx1–2 = x2 − x1. Kluczowe jest, aby nie zamienić kolejności punktów oraz nie brać wartości bezwzględnej, jeśli zadanie pyta o przyrost (a nie o "moduł" przyrostu).
- Gdy znana jest długość odcinka i jego kierunek (np. azymut lub kąt kierunku): wtedy Δx jest składową wektora i wynika z rozkładu na osie. Trzeba konsekwentnie użyć tego samego sposobu liczenia, który odpowiada danym podanym w zadaniu, oraz zadbać o jednostki (metry, a nie np. centymetry) i o prawidłową interpretację kierunku.
Odpowiedź "52,40 m" jest poprawna, ponieważ odpowiada wynikowi obliczenia Δx po właściwym odczycie danych wejściowych z materiału do zadania i poprawnym zastosowaniu definicji przyrostu (różnicy współrzędnych lub składowej wektora).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "8,74 m" i "5,24 m" pasują do typowych pomyłek rachunkowych: przestawienia cyfr, pomylenia kolumn (np. Δy zamiast Δx) albo błędnego zaokrąglenia/skalowania jednostek.
- "87,40 m" może wynikać z dodania wielkości, które powinny być odjęte (np. użycia x1 + x2 zamiast x2 − x1) lub z wzięcia niewłaściwej wartości z danych (np. długości odcinka zamiast składowej Δx).
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi sprawdź, czy liczysz przyrost od 1 do 2 (kolejność ma znaczenie) oraz czy wynik ma sens jako składowa w osi X (zwykle mniejsza lub równa długości odcinka, zależnie od kierunku).
