W tynku trójwarstwowym warstwą wierzchnią jest gładź. Jej sposób wykonania pozwala rozpoznać rodzaj tynku zwykłego. Opis: drobnoziarnista zaprawa cementowa oraz zacieranie stalową packą z jednoczesnym posypywaniem zacieranej powierzchni cementem (a w końcowej fazie nawet samym pyłem cementowym i zwilżaniem) jest typowy dla tynku wypalanego.
"Wypalanie" nie oznacza ogrzewania, lecz efekt intensywnego, długiego zacierania z dosypywaniem cementu: powstaje bardzo gładka, szczelna, czasem lekko połyskująca i ciemniejsza powierzchnia o podwyższonej odporności na zawilgocenie. Dlatego taki tynk spotyka się w pomieszczeniach, gdzie liczy się higiena i łatwe mycie ścian (np. zaplecza sanitarne, kuchnie, pralnie).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "pospolitego" – tynk pospolity jest tynkiem zwykłym, ale sam fakt istnienia gładzi nie przesądza o "wypalaniu". W opisie kluczowa jest technika wykończenia (posypywanie cementem podczas zacierania), której tynk pospolity nie wymaga.
- "doborowego" – tynk doborowy może mieć staranniejszą gładź i drobniejsze kruszywo, jednak nie jest definiowany przez intensywne zacieranie z dosypywaniem cementu prowadzące do efektu "wypalenia". To częsty błąd: utożsamianie "lepszej jakości" z tym samym procesem technologicznym.
- "szlachetnego" – tynki szlachetne to inna grupa wykończeń (decyduje skład i wygląd dekoracyjny zaprawy), a nie opisany proces "wypalania" gładzi cementowej. Sama nazwa "szlachetny" nie oznacza tynku o większej wodoszczelności uzyskanej przez posypywanie cementem.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach opisowych szukaj słów-kluczy technologicznych (tu: stalowa packa + posypywanie cementem). To one najpewniej identyfikują konkretny rodzaj tynku.
