"MBR" (Master Boot Record) to pojęcie odnoszące się do struktury na dysku używanej w klasycznym schemacie partycjonowania MBR. Jest to obszar na początku nośnika, który zawiera kod startowy oraz informacje o układzie partycji, co umożliwia przekazanie sterowania do dalszego etapu uruchamiania systemu.
Odpowiedź "BOOT" jest myląca, bo słowo "boot" kojarzy się z rozruchem, ale nie jest nazwą głównego rekordu rozruchowego dysku. To raczej ogólny termin opisujący proces uruchamiania.
"FDISK" nie jest rekordem ani częścią dysku w sensie struktury rozruchowej. To nazwa narzędzia służącego do operacji na partycjach (historycznie spotykana w systemach DOS/Windows), więc należy do kategorii programów użytkowych, a nie do elementów zapisu na początku dysku.
"NTLDR" (spotykany w starszych wersjach Windows) jest komponentem/plikem ładującym system, czyli elementem kolejnego etapu startu. Nie jest to jednak "główny rekord rozruchowy dysku" – MBR jest wcześniejszym mechanizmem na poziomie struktury nośnika.
W praktyce warto też pamiętać o nowoczesnych instalacjach opartych o UEFI i GPT, gdzie rola MBR jest inna lub zastępowana innymi mechanizmami. Na egzaminie kluczowe jest jednak rozróżnienie: MBR = rekord/struktura na dysku, a pozostałe opcje to albo ogólny termin, albo narzędzie, albo składnik systemu operacyjnego.
