Ziarno zbóż (np. pszenicy, żyta, jęczmienia, owsa, kukurydzy) jest przede wszystkim surowcem energetycznym w żywieniu ludzi i zwierząt. Wynika to z jego typowej budowy: dominującą część ziarniaka stanowi bielmo, które jest magazynem materiałów zapasowych dla kiełkującej rośliny. Najważniejszym materiałem zapasowym w bielmie jest skrobia, czyli węglowodan złożony. Z tego powodu to właśnie węglowodany są głównym (najliczniejszym ilościowo) składnikiem pokarmowym ziarna zbóż.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "tłuszcze" – w zbożach tłuszczu jest zwykle znacznie mniej niż węglowodanów. Wyższą zawartość tłuszczu kojarzy się raczej z roślinami oleistymi (np. rzepak), a nie zbożami.
- "witaminy" – są bardzo istotne jakościowo (witaminy z grupy B, witamina E), ale ilościowo występują w małych dawkach, więc nie mogą być uznane za "główny składnik pokarmowy" ziarna.
- "białka" – białko w zbożach ma znaczenie technologiczne i żywieniowe (np. gluten w pszenicy), jednak ilościowo przegrywa z frakcją skrobiową. Dlatego zboża traktuje się głównie jako źródło energii, a nie jako podstawowe źródło białka w dawce.
W praktyce rolniczej ta wiedza pomaga w bilansowaniu żywienia: jeśli dawka ma niedobór energii, zwiększa się udział zbóż; jeśli ma niedobór białka, częściej dodaje się pasze wysokobiałkowe (np. śruty). Na egzaminie warto pamiętać prostą zasadę: zboża = energia (skrobia), rośliny strączkowe = białko, rośliny oleiste = tłuszcz.
