DJP (duża jednostka przeliczeniowa) pozwala porównywać obsadę różnych gatunków zwierząt jedną wspólną miarą. Dzięki temu można ocenić, czy liczba zwierząt w gospodarstwie jest adekwatna do areału, a w konsekwencji – czy ilość powstających nawozów naturalnych (obornik, gnojówka, gnojowica) nie będzie powodowała nadmiernej presji na środowisko.
W zaleceniach dobrej praktyki rolniczej jako górną granicę obsady na 1 ha wskazuje się 1,5 DJP/ha. Taki poziom ma ograniczać ryzyko zbyt dużego dopływu składników pokarmowych, zwłaszcza azotu, do środowiska. Zbyt wysoka obsada może prowadzić do:
- nadwyżek nawozów naturalnych w stosunku do możliwości ich racjonalnego wykorzystania na polu,
- większego ryzyka strat składników (wymywanie do wód, spływ powierzchniowy),
- pogorszenia jakości wód i wzrostu zagrożenia eutrofizacją.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 1,0 DJP/ha – wartość zbyt niska względem wskazywanej górnej granicy; może występować w innych kontekstach (np. jako bezpieczny poziom w określonych systemach), ale nie odpowiada pytaniu o zalecaną górną granicę.
- 2,0 DJP/ha – liczba wyższa niż zalecana granica w tym ujęciu; wybór może wynikać z mylenia z innymi limitami lub uproszczeń.
- 2,5 DJP/ha – jeszcze wyższa, zwiększa ryzyko nadwyżek nawozów naturalnych i presji na środowisko, więc nie pasuje do "zalecanej ze względów środowiskowych" górnej granicy.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na sformułowania "zalecana ze względów środowiskowych" oraz "górna granica". To nie jest pytanie o średnią obsadę w praktyce, tylko o wartość graniczną przyjmowaną jako bezpieczniejszą dla środowiska.
