Orogeneza alpejska to zespół procesów górotwórczych związanych głównie z kenozoicznymi ruchami płyt litosfery (zamykaniem oceanów, subdukcją i kolizją kontynent–kontynent). W jej zasięgu znajdują się liczne młode pasma fałdowe, w których typowe są struktury kompresyjne: fałdy, nasunięcia oraz rozwój zapadlisk przedgórskich.
Odpowiedź "Ural" jest poprawna, ponieważ Góry Ural to stary łańcuch górski powstały w paleozoiku (często wiązany z tzw. orogenezą uralską). Oznacza to, że jego zasadnicze fałdowania i wypiętrzenie nie są skutkiem alpejskich ruchów górotwórczych. Ural bywa dziś niższy i silnie zdenudowany, co dodatkowo pasuje do obrazu starego pasma, ale kluczowa jest historia tektoniczna, a nie sama wysokość.
Pozostałe propozycje odnoszą się do pasm typowo alpejskich:
- "Andy" – młody łańcuch związany ze strefą subdukcji (aktywny tektonicznie, z wulkanizmem i trzęsieniami ziemi), zaliczany do młodych orogenez.
- "Karpaty" – element europejskiego pasa alpejskiego, zbudowany w wyniku kompresji i nasunięć w młodej historii geologicznej.
- "Himalaje" – klasyczny przykład kolizji kontynent–kontynent (Indie–Eurazja) i intensywnego wypiętrzania w orogenezie alpejskiej.
Typowy błąd na egzaminie polega na utożsamieniu "alpejskie" z "bardzo wysokie" albo przeciwnie: uznaniu, że niższe pasmo nie może być alpejskie. W praktyce należy kojarzyć system alpejski z określonym etapem rozwoju tektonicznego Ziemi (kenozoik) i z mechanizmem powstawania pasm, a nie tylko z ich obecną rzeźbą.
