Grafika wektorowa zapisuje obraz jako zestaw obiektów (np. linie, krzywe, wielokąty, wypełnienia) opisanych matematycznie. Dzięki temu jej podstawową cechą jest skalowalność: można ją dowolnie powiększać lub zmniejszać, a krawędzie pozostają gładkie, bo program przelicza kształty na nowy rozmiar.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie "jest w pełni skalowalna". W praktyce jest to kluczowe przy tworzeniu logotypów, ikon, piktogramów, schematów lub elementów interfejsu, które muszą być czytelne w różnych rozmiarach (co ma znaczenie także w pracy z użytkownikami słabowidzącymi, gdzie często stosuje się powiększenie).
Dlaczego pozostałe stwierdzenia są błędne?
- "pokazuje obraz, używając pikseli" – to opis grafiki rastrowej. Raster składa się z siatki pikseli, a nie z obiektów matematycznych.
- "umożliwia powiększenie obrazu kosztem jego ostrości" – pogorszenie ostrości przy powiększaniu jest typowe dla rastra, bo piksele robią się widoczne ("pikseloza"). Wektor przy skalowaniu zachowuje ostrość konturów.
- "jest bardziej użyteczna od rastrowej do zapisywania realistycznych obrazów" – realistyczne fotografie zwykle najlepiej reprezentuje raster (bogate przejścia tonalne i szczegóły "piksel po pikselu"). Wektor jest świetny do ilustracji, znaków, diagramów, ale nie jest naturalnym formatem dla zdjęć.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawiają się słowa "piksele", "rozdzielczość" i "utrata ostrości po powiększeniu", to niemal zawsze opis dotyczy rastra. Jeśli mowa o "obiektach", "krzywych" i "skalowaniu bezstratnym", to chodzi o wektor.
