W podziale geotechnicznym kluczowe są dwie cechy: uziarnienie (czy grunt jest grubo- czy drobnoziarnisty) oraz plastyczność (czy jest spoisty, czyli wykazuje zachowanie plastyczne po zawilgoceniu).
Piaski traktuje się jako grunty gruboziarniste i zwykle niespoiste (nieplastyczne). Określenie "pylasty" w nazwie piasku oznacza domieszkę frakcji drobniejszej, ale podstawową frakcją nadal jest piasek, więc grunt pozostaje w grupie gruntów piaskowych i nie jest typowym gruntem plastycznym.
Dlatego poprawną odpowiedzią jest: piasek pylasty.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo:
- Pył piaszczysty – jest to grunt z dominującą frakcją pyłową (drobnoziarnistą). Taki grunt nie jest traktowany jako typowy grunt gruboziarnisty; jego zachowanie (m.in. podatność na zawilgocenie) jest inne niż piasków.
- Ił gruby pylasty – obecność "iłu" wskazuje na grunt spoisty, związany z frakcją ilastą i potencjalną plastycznością. Nie spełnia kryterium "nieplastyczny".
- Ił gruby piaszczysty – mimo domieszki piasku nadal jest to ił, czyli grunt spoisty (plastyczny) i drobnoziarnisty w sensie dominującej frakcji. Nie jest więc gruntem gruboziarnistym nieplastycznym.
Wskazówka egzaminacyjna: w nazwach gruntów pierwszy człon (np. "piasek", "pył", "ił") zwykle informuje o frakcji dominującej, a drugi człon ("pylasty", "piaszczysty") o domieszce. To często pozwala szybko rozstrzygnąć, czy grunt jest piaskowy (niespoisty) czy ilasty (spoisty).
