Poziom wód gruntowych jest jednym z kluczowych czynników decydujących o przydatności stanowiska pod sad. Drzewa owocowe, w tym grusza, potrzebują w strefie korzeniowej odpowiednich warunków powietrzno-wodnych. Jeśli zwierciadło wody gruntowej znajduje się zbyt płytko, gleba w profilu korzeniowym łatwo ulega okresowemu lub stałemu podmoknięciu.
W warunkach nadmiernego uwilgotnienia spada ilość tlenu w glebie, a korzenie mają utrudnione oddychanie. Skutkiem są m.in. słabszy wzrost, zamieranie części korzeni, większa podatność na choroby odglebowe i gorsze wykorzystanie składników pokarmowych. Z tego powodu dla gruszy przyjmuje się konieczność głębszego występowania wody gruntowej. Odpowiedź "180–200 cm" jest zgodna z ideą, że grusza wymaga stanowiska o lepszym przewietrzeniu strefy korzeniowej i mniejszym ryzyku zalewania.
Pozostałe przedziały ("130–150 cm", "100–130 cm", "80–100 cm") oznaczają coraz płytsze występowanie wody gruntowej, czyli większe ryzyko okresowego podmakania i niedotlenienia korzeni. Takie wartości częściej mogą być rozpatrywane dla roślin o płytszym systemie korzeniowym lub dla stanowisk z wykonanym drenażem, ale jako ogólne wymaganie dla gruszy są zbyt małe.
W praktyce, oprócz samej liczby, znaczenie mają także: typ gleby (przepuszczalność), ukształtowanie terenu, obecność warstw nieprzepuszczalnych oraz lokalne wahania poziomu wód. Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: im bardziej wrażliwy gatunek na podmakanie i im głębiej funkcjonuje system korzeniowy, tym głębiej powinno znajdować się zwierciadło wody gruntowej.
