Przysadka mózgowa leży w sąsiedztwie struktur drogi wzrokowej. W praktyce klinicznej (także w interpretacji badań pola widzenia) kluczowe jest to, że zmiana w okolicy przysadki może uciskać skrzyżowanie wzrokowe (chiasma). Taki ucisk zaburza przewodzenie przede wszystkim tych włókien, które w skrzyżowaniu ulegają krzyżowaniu.
W skrzyżowaniu krzyżują się włókna pochodzące z nosowych połówek siatkówek. Trzeba pamiętać o zasadzie rzutowania: nosowa część siatkówki "widzi" skroniową część pola widzenia. Jeśli więc uszkodzone są włókna z nosowych połówek siatkówek obu oczu, to typowo pojawia się ubytek w skroniowych połowach pola widzenia w obu oczach, czyli niedowidzenie połowicze dwuskroniowe.
Odpowiedź "niedowidzenie korowe" nie pasuje do typowej lokalizacji guza przysadki, ponieważ ubytki korowe wynikają z uszkodzeń w obrębie kory wzrokowej lub promienistości wzrokowej, a nie z ucisku w rejonie skrzyżowania. Odpowiedź "ubytek w centralnej części pola widzenia" opisuje raczej mroczek centralny, typowy m.in. dla chorób plamki lub niektórych neuropatii, a nie klasyczny obraz ucisku chiasmy. Odpowiedź "niedowidzenie połowicze części przynosowej" również nie jest typowym następstwem guza przysadki, bo ten mechanizm dotyczy w pierwszej kolejności włókien odpowiedzialnych za skroniowe pola widzenia.
Dla ortoptystki praktyczną wskazówką egzaminacyjną jest skojarzenie: okolica przysadki → chiasma → ubytek dwuskroniowy. W zadaniach testowych to klasyczna para lokalizacja–objaw, którą warto umieć rozpoznać na schematach drogi wzrokowej oraz na wydrukach perymetrii.
