W gabinecie stomatologicznym powierzchnie, które miały kontakt z płynami ustrojowymi, traktuje się jako potencjalnie skażone materiałem zakaźnym. Do takiej sytuacji dobiera się preparat przeznaczony do dezynfekcji powierzchni, o szerokim spektrum działania (co najmniej bakterio- i wirusobójczym), a nie środek do antyseptyki tkanek.
Odpowiedź "Hipochlorit sodu 0,5%" jest właściwa, bo roztwory na bazie chloru są powszechnie stosowane do dekontaminacji powierzchni skażonych materiałem biologicznym. W praktyce kluczowe jest także przestrzeganie instrukcji użycia: przygotowanie właściwego stężenia roboczego, zapewnienie wymaganego czasu kontaktu oraz wcześniejsze usunięcie widocznych zabrudzeń.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są najlepszym wyborem w tym kontekście:
- "Alkohol izopropylowy 70%" jest przydatny do szybkiej dezynfekcji niektórych małych, czystych powierzchni, ale jego skuteczność może spadać przy obecności zanieczyszczeń organicznych, a dodatkowo szybko odparowuje, co utrudnia utrzymanie odpowiedniego czasu kontaktu.
- "Roztwór nadmanganianu potasu 0,1%" nie jest standardowym preparatem do rutynowej dezynfekcji powierzchni aparatury w stomatologii; częściej kojarzony jest z innymi zastosowaniami i nie stanowi typowego wyboru do dekontaminacji po ekspozycji na płyny ustrojowe.
- "Roztwór chlorheksydyny 2%" to przede wszystkim antyseptyk stosowany na skórę i błony śluzowe; nie jest klasycznym środkiem pierwszego wyboru do dezynfekcji powierzchni środowiskowych skażonych materiałem biologicznym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "kontakt z płynami ustrojowymi", szukaj odpowiedzi kojarzonej z dekontaminacją powierzchni o szerokim spektrum, a nie z higieną rąk czy płukankami/antyseptyką jamy ustnej.
