W nadwrażliwości zębinowej źródłem dolegliwości jest odsłonięta zębina i drożne kanaliki zębinowe. Bodźce (zimno, dotyk, powietrze, słodkie/kwasowe pokarmy) wywołują przemieszczanie płynu w kanalikach, co pobudza zakończenia nerwowe i daje ból. Dlatego celem terapii jest przede wszystkim zmniejszenie drożności kanalików lub ograniczenie przewodzenia bodźców.
W procedurach laserowych stosowanych pomocniczo w nadwrażliwości zębinowej laser diodowy wykorzystuje głównie działanie fototermiczne: energia wiązki może powodować powierzchowną modyfikację zębiny (np. jej uszczelnienie/"zamknięcie" kanalików), co ogranicza ruch płynu i zmniejsza reakcję bólową. W praktyce klinicznej opisuje się to jako zmniejszenie nadwrażliwości poprzez odtworzenie lub wzmocnienie bariery ochronnej na powierzchni zębiny.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Usunięcie płytki nazębnej przez ablację – ablacja to usuwanie materiału z powierzchni. Usuwanie płytki jest celem higienizacji, ale w pytaniu chodzi o terapię nadwrażliwości; poza tym laser diodowy nie jest standardową metodą "ablacji płytki" w typowym postępowaniu higienistki.
- Wybielanie zębów poprzez fotooksydację barwników – wybielanie ma inny cel kliniczny (zmiana barwy), a mechanizm dotyczy reakcji chemicznych i aktywacji środków wybielających, nie redukcji bólu z odsłoniętej zębiny.
- Usunięcie kamienia nazębnego przez fotodysrupcję – fotodysrupcja jest kojarzona z oddziaływaniem impulsowym i usuwaniem twardych złogów, typowo w innych technologiach i procedurach. Leczenie nadwrażliwości nie polega na rozbijaniu kamienia.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal cel zabiegu (tu: redukcja nadwrażliwości), a dopiero potem dopasuj mechanizm. Odpowiedzi o "usuwaniu" (płytki/kamienia) lub "wybielaniu" zwykle dotyczą innych procedur, nawet jeśli pojawia się słowo "laser".
