Identyfikacja kodów usterek w pojeździe polega na odczycie zapisanych w sterowniku kodów DTC (Diagnostic Trouble Codes). Sterownik (np. silnika, ABS, poduszek) zapisuje kod, gdy wykryje nieprawidłowość w monitorowanych obwodach lub parametrach pracy. Sam kod nie "powstaje" w czujniku – jest wynikiem logiki diagnostycznej sterownika.
Do odczytu kodów używa się urządzenia diagnostycznego podłączanego do złącza OBD i komunikującego się ze sterownikami po typowych protokołach (np. CAN, K-Line). W polskiej praktyce warsztatowej spotyka się równoważne nazwy: diagnoskop, tester diagnostyczny, skaner diagnostyczny, czytnik kodów usterek. Wszystkie odnoszą się do narzędzia, które odczytuje (i często także kasuje) DTC oraz pozwala przeglądać dane diagnostyczne.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "analizatorem stanów" – to określenie nie jest typową nazwą urządzenia do odczytu DTC przez OBD; może kojarzyć się z analizą sygnałów/stanów elektrycznych, ale nie wskazuje jednoznacznie na narzędzie komunikujące się ze sterownikiem.
- "czujnikiem" – czujnik dostarcza sygnału (temperatura, ciśnienie, prędkość itp.), natomiast kody DTC są identyfikowane przez sterownik i odczytywane testerem; czujnik nie ma funkcji odczytu pamięci błędów ECU.
- "koderem" – "koder" bywa urządzeniem do kodowania/enkodowania sygnałów lub programowania, a nie standardową nazwą czytnika DTC. Zbieżność słów "koder" i "kody" może wprowadzać w błąd.
W praktyce: mechanik podłącza diagnoskop do złącza OBD (często pod deską rozdzielczą), włącza zapłon, wykonuje skan sterowników i otrzymuje listę kodów wraz z opisami. Następnie dopiero przechodzi do właściwej diagnostyki przyczyny (pomiary, weryfikacja instalacji, testy elementów wykonawczych).
