Igły jednorazowego użytku po kontakcie ze skórą i płynami ustrojowymi należy traktować jako odpady medyczne ostre o podwyższonym ryzyku zakażenia. Kluczowe jest rozróżnienie pojęć: dezynfekcja i sterylizacja to procesy przygotowania narzędzi do dalszego bezpiecznego użycia, natomiast igła jednorazowa po użyciu nie może wrócić do obiegu i musi zostać unieszkodliwiona jako odpad.
Poprawne postępowanie w praktyce obejmuje: natychmiastowe umieszczenie zużytej igły w sztywnym pojemniku odpornym na przekłucie, bez przepakowywania i bez prób "czyszczenia". Następnie pojemnik przekazuje się uprawnionemu odbiorcy odpadów medycznych, który transportuje je do instalacji, gdzie odpady są termicznie przekształcane. Końcowym sposobem unieszkodliwiania jest więc utylizacja przez spalanie.
- Odpowiedź "włożenie do lizoforminy 3000" jest błędna, bo środek dezynfekcyjny służy do odkażania, a nie do utylizacji odpadu. Dodatkowo moczenie igieł zwiększa ryzyko rozlania i zakłuć podczas dalszych czynności.
- Odpowiedź "włożenie do sterylizatora" jest błędna, ponieważ sugeruje przygotowanie do ponownego użycia. Materiał jednorazowy po użyciu nie powinien być ponownie sterylizowany w celu wykorzystania.
- Odpowiedź "wyrzucenie do kosza na odpady opatrunkowe" jest błędna i niebezpieczna: odpady ostre wymagają pojemnika odpornego na przekłucie, a wyrzucenie do zwykłego kosza naraża personel i osoby zajmujące się odpadami na zakłucie.
W zadaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać zasadę: ostre = pojemnik na ostre + przekazanie do unieszkodliwienia, docelowo spalanie. Jeśli odpowiedź sugeruje "odkaż i zostaw" albo "wysterylizuj i użyj", to zwykle jest to pułapka.
