Całkowite strącenie siarczanów z roztworu oznacza dostarczenie takiej ilości jonów Ba2+, aby związały one wszystkie jony SO42− w trudno rozpuszczalny osad BaSO4.
1) Zapis zależności stechiometrycznej
W ujęciu jonowym kluczowy etap to:
Ba2+ + SO42− → BaSO4↓
Stąd wynika stosunek molowy 1 : 1 między Ba2+ i SO42−. Jedna cząsteczka Na2SO4 wnosi jeden jon SO42−, a jedna cząsteczka BaCl2·2H2O wnosi jeden jon Ba2+.
2) Obliczenie liczby moli siarczanów
Najpierw liczymy mole Na2SO4 (czyli mole SO42−):
m(Na2SO4) = 0,71 g
M(Na2SO4) ≈ 142,04 g·mol−1
n = m/M = 0,71 / 142,04 ≈ 0,0050 mol
3) Wyznaczenie wymaganej ilości BaCl2·2H2O
Ze stosunku 1:1:
n(BaCl2·2H2O) = n(SO42−) ≈ 0,0050 mol
Teraz masa molowa hydratu:
M(BaCl2·2H2O) ≈ 244,26 g·mol−1
m = n·M ≈ 0,0050 · 244,26 ≈ 1,22 g
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 0,71 g – to powtórzenie masy Na2SO4. Masa reagentu nie musi być równa masie usuwanej soli, bo zależy od mas molowych i stechiometrii.
- 1,42 g – wartość zbliżona do 2×0,71 g; typowy błąd "podwajania" bez oparcia w stosunku molowym (tu jest 1:1, ale masy molowe są inne).
- 2,44 g – w praktyce odpowiadałoby niemal podwojeniu poprawnego wyniku; taki wynik może wynikać z przyjęcia błędnego stosunku stechiometrycznego lub pomylenia masy molowej (np. niepoprawne sumowanie składu).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy odczynnik jest hydratem. W obliczeniach trzeba użyć masy molowej dokładnie tej postaci (BaCl2·2H2O), bo "woda krystalizacyjna" zwiększa masę odważki potrzebnej do dostarczenia 1 mola Ba2+.