S/PDIF (Sony/Philips Digital Interface Format) to interfejs cyfrowego audio, projektowany pierwotnie z myślą o transmisji PCM stereo, czyli dwóch kanałów nieskompresowanego dźwięku. Z tego powodu wielu realizatorów kojarzy go wyłącznie z "2 kanałami". To skojarzenie jest poprawne, gdy mówimy ściśle o PCM po S/PDIF.
Jednocześnie S/PDIF może przenosić dźwięk wielokanałowy, ale nie jako wiele niezależnych kanałów PCM. Zamiast tego używa się tzw. strumienia bitowego (bitstream), w którym wielokanałowy materiał jest wcześniej zakodowany w postaci skompresowanej. Typowym przykładem jest układ 5.1, czyli do 6 kanałów, spotykany w systemach kina domowego oraz w praktycznych połączeniach odtwarzacz–amplituner.
Odpowiedź "najwyżej 6 kanałów" jest poprawna, bo odnosi się do powszechnie stosowanego maksimum w kontekście transmisji wielokanałowej przez S/PDIF (np. Dolby Digital/AC-3 lub DTS). Takie kodowanie mieści się w ograniczonej przepustowości łącza, podczas gdy przesyłanie 8, 16 czy 32 kanałów jako osobnych torów audio wymaga rozwiązań profesjonalnych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "16 kanałów", "8 kanałów", "32 kanały" sugerują transmisję wielu niezależnych kanałów typową dla interfejsów wielokanałowych. S/PDIF nie jest do tego przeznaczony, a jego przepustowość i sposób ramkowania nie odpowiadają takim zastosowaniom.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pada S/PDIF, warto od razu sprawdzić w myślach, czy rozważamy PCM (wtedy stereo) czy skompresowany strumień wielokanałowy (wtedy typowo 5.1 = 6 kanałów).
