W adresacji klasowej IPv4 klasa A ma stały wzorzec wiodących bitów: pierwszy bit adresu wynosi 0. Oznacza to, że w pierwszym oktecie pozostaje 7 bitów na identyfikator sieci (część sieciową).
Liczbę możliwych różnych sieci wyznacza więc liczba kombinacji tych 7 bitów:
2^7 = 128
To jest dokładnie to, o co pyta treść: "Ile maksymalnie adresów sieci jest dostępnych…", czyli ile różnych sieci klasy A może istnieć w przestrzeni adresowej IPv4 (w sensie identyfikatorów sieci).
Warto odróżnić to od innego, często mylonego zagadnienia: ile hostów mieści pojedyncza sieć klasy A. W klasie A część hostowa ma 24 bity, co daje 2^24 adresów hostów, a po odjęciu adresu sieci i rozgłoszeniowego: 2^24 − 2. Jednak to nie jest pytanie o hosty, tylko o liczbę sieci.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- 64 i 32 odpowiadałyby odpowiednio 2^6 lub 2^5, czyli sytuacji, w której na identyfikator sieci byłoby 6 albo 5 bitów. W klasie A jest ich 7.
- 254 to liczba kojarzona z typową podsiecią /24 (256 adresów minus 2), czyli z liczbą hostów w małej podsieci, a nie z liczbą sieci klasy A.
Uwaga praktyczna: czasem spotyka się informację, że "użytecznych" sieci klasy A jest 126, bo 0.0.0.0/8 i 127.0.0.0/8 są zarezerwowane. Ponieważ pytanie używa słowa maksymalnie, poprawna jest wartość wynikająca z liczby bitów, czyli 128.
