Zadanie dotyczy doboru minimalnej liczby opakowań DPPL (typowo rozumianych jako pojemniki wielkogabarytowe/IBC) o pojemności 1 000 l do przewozu 12 000 l cieczy niebezpiecznej. Intuicyjnie można policzyć 12 000 / 1 000 = 12, ale w praktyce przewozu cieczy (szczególnie niebezpiecznych) kluczowe jest, że pojemność nominalna opakowania nie musi oznaczać, iż wolno je zawsze napełnić "pod korek".
Dla cieczy pozostawia się zwykle określoną wolną przestrzeń (tzw. zapas na rozszerzalność cieczy, wahania temperatury, falowanie podczas transportu oraz wymagania bezpieczeństwa). W efekcie rzeczywista dopuszczalna objętość napełnienia na jedno opakowanie może być mniejsza niż 1 000 l. W takim ujęciu minimalna liczba opakowań rośnie ponad wynik prostego dzielenia.
Odpowiedź "14 pojemników." jest poprawna, bo uwzględnia konieczność zastosowania większej liczby jednostek, aby przewieźć całość 12 000 l przy ograniczonym napełnieniu pojedynczego DPPL.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- "12 pojemników." odpowiada wyłącznie dzieleniu 12 000/1 000, czyli założeniu 100% napełnienia każdego DPPL. To typowy błąd uproszczenia: pomija się ograniczenia eksploatacyjne dla cieczy i wymogi bezpieczeństwa.
- "13 pojemników." to częściowa korekta "na zapas", ale nadal może być niewystarczająca, jeśli przyjęte ograniczenie napełnienia wymaga większej wolnej przestrzeni w każdym opakowaniu. Bez konsekwentnego przeliczenia pojemności roboczej jest to strzał.
- "15 pojemników." nie spełnia kryterium "minimum", jeśli 14 wystarcza. To błąd ostrożności bez podstaw: dodanie nadmiarowego opakowania podnosi koszty i komplikuje logistykę (więcej jednostek, więcej manipulacji), a nie wynika z rachunku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu pojawia się ciecz oraz parametry fizyczne (np. temperatura wrzenia), potraktuj to jako sygnał, że mogą obowiązywać ograniczenia napełnienia/bezpieczeństwa i wynik nie musi być równy prostemu dzieleniu pojemności.
