W praktyce realizacji nagrań liczba przygotowanych monofonicznych ścieżek wynika z tego, ile niezależnych źródeł dźwięku chcemy zapisać osobno. Kwartet smyczkowy ma standardowo cztery głosy/instrumenty: pierwsze skrzypce, drugie skrzypce, altówkę oraz wiolonczelę. To daje cztery niezależne źródła, które można rejestrować oddzielnie.
Jeżeli w danej metodyce nauczania/ćwiczeniach (określonej tu skrótem MM) przyjmuje się, że każdy instrument trafia na własną ścieżkę mono, to logiczną konsekwencją jest przygotowanie czterech ścieżek monofonicznych. Taki zapis ułatwia później:
- korekcję i dynamikę niezależnie dla każdego instrumentu,
- precyzyjny montaż (edycja wejść, wyciszanie zakłóceń),
- panoramowanie w miksie i kontrolę balansu,
- ograniczenie problemów wynikających z "przyklejenia" dwóch instrumentów do jednego śladu.
Odpowiedź "dwie" bywa błędnie wybierana przez skojarzenie z zapisem stereo (lewy/prawy), ale pytanie dotyczy ścieżek monofonicznych, nie pary stereo ani sumy. Odpowiedź "trzy" mogłaby odpowiadać sytuacji, gdy dwa instrumenty są łączone na jednym kanale (np. wspólny mikrofon i wspólny zapis), co ogranicza kontrolę w postprodukcji i nie pasuje do założenia osobnych śladów dla czterech instrumentów. Odpowiedź "jedną" oznaczałaby sumowanie całego kwartetu do jednego toru zapisu, co jest innym podejściem (nagranie miksowane "na wejściu") i nie odpowiada przygotowaniu wielościeżkowej sesji z rozdzieleniem źródeł.
Warto na egzaminie zwracać uwagę na słowa-klucze: "monofonicznych ścieżek" oraz na skład wykonawczy. Najpierw policz instrumenty, a dopiero potem dopasuj to do założeń techniki rejestracji używanej w zadaniu.
