W silniku indukcyjnym (asynchronicznym) prędkość wirnika n jest nieco mniejsza od prędkości pola wirującego, czyli prędkości synchronicznej ns. Różnica ta to poślizg, który w praktyce często wynosi kilka procent.
Aby wyznaczyć liczbę par biegunów magnetycznych p, potrzebne są z tabliczki znamionowej dwie informacje: częstotliwość zasilania f oraz prędkość znamionowa n. Z ilustracji odczytujemy: f = 50 Hz oraz n = 1410 obr./min.
Korzystamy z zależności na prędkość synchroniczną: ns = (60 · f) / p. Dla f = 50 Hz możliwe typowe wartości ns to: 3000 obr./min (p=1), 1500 obr./min (p=2), 1000 obr./min (p=3), 750 obr./min (p=4). Ponieważ odczytana prędkość 1410 obr./min jest najbliższa 1500 obr./min, przyjmujemy ns = 1500 obr./min.
Następnie przekształcamy wzór: p = (60 · f) / ns. Po podstawieniu: p = (60 · 50) / 1500 = 2. To oznacza 2 pary biegunów (czyli łącznie 4 bieguny).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 1 para biegunów dawałaby ns = 3000 obr./min, co wymagałoby ogromnego i nierealistycznego poślizgu, aby zejść do 1410 obr./min.
- 3 pary biegunów oznaczałyby ns = 1000 obr./min, a więc prędkość znamionowa nie mogłaby wynosić 1410 obr./min.
- 4 pary biegunów dają ns = 750 obr./min, również niezgodne z odczytem.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze porównaj n z najbliższą prędkością synchroniczną i sprawdź, czy poślizg wychodzi "kilka procent". To szybko wyłapuje pomyłki, w tym najczęstszą: mylenie "par biegunów" z "liczbą biegunów".