Standard 100BASE-TX (Fast Ethernet po skrętce miedzianej) jest rozwiązaniem, w którym sygnał danych nie jest rozkładany na wszystkie cztery pary przewodów obecnych w typowym kablu skrętki. Kluczowe jest zrozumienie, jak realizowany jest kierunek przepływu danych.
W trybie dupleks urządzenia mogą jednocześnie nadawać i odbierać. Aby było to możliwe bez "przepychania się" sygnałów w tej samej parze, 100BASE-TX wykorzystuje dwie pary miedziane:
- jedną parę jako tor nadawczy (TX),
- drugą parę jako tor odbiorczy (RX).
Dlatego odpowiedź "2 pary" jest poprawna: jedna para realizuje kierunek wysyłania, a druga kierunek odbierania, co składa się na pełny dupleks.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "1 parę" można skojarzyć z błędnym założeniem, że jedna para wystarczy do komunikacji w obie strony. W praktyce jedna para nie zapewnia w 100BASE-TX rozdzielenia torów TX i RX w sposób wymagany dla pełnego dupleksu.
- "3 pary" to typowy "strzał pośredni" wynikający z niepewności. Ten standard nie przewiduje pracy na trzech parach dla transmisji danych.
- "4 pary" bywa wybierane przez analogię do rozwiązań gigabitowych, gdzie wykorzystanie większej liczby par jest typowe. Jednak w 100BASE-TX nie jest to mechanizm działania warstwy fizycznej.
Wskazówka egzaminacyjna: warto porównywać standardy według prędkości i liczby użytych par (10/100 vs 1000). To pomaga uniknąć przenoszenia schematu z innej technologii i ułatwia diagnozę usterek (np. uszkodzenie jednej z używanych par często uniemożliwia zestawienie 100 Mb/s).
