To zadanie jest typowym obmiarem materiałów dla okładziny z płyt gipsowo-kartonowych. Kluczowe jest to, że nie zamawia się "ułamka płyty", więc wynik końcowy zawsze należy odnieść do pełnych sztuk.
Krok 1: pole okładziny (pole ściany)
Ściana ma długość 8,0 m i wysokość 3,0 m, więc jej pole wynosi:
8,0 × 3,0 = 24 m2.
Krok 2: uwzględnienie nakładu 1,1
Nakład 1,1 m2 płyty na 1 m2 ściany oznacza, że na docinki, straty i dopasowania przyjmujemy 10% zapasu materiału:
24 m2 × 1,1 = 26,4 m2 płyt.
Krok 3: pole jednej płyty i przeliczenie na sztuki
Płyta ma wymiary 1,2 m × 2,5 m, więc jej pole to:
1,2 × 2,5 = 3,0 m2.
Liczba płyt potrzebna do uzyskania 26,4 m2 powierzchni płyt wynosi:
26,4 ÷ 3,0 = 8,8 szt.
Krok 4: zaokrąglenie
Ponieważ w praktyce przygotowuje się pełne płyty, 8,8 szt. należy zaokrąglić w górę do 9 sztuk.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "7 sztuk" odpowiada zbyt małej ilości materiału; taki wynik zwykle bierze się z błędnego dzielenia lub pominięcia nakładu.
- "16 sztuk" jest znacząco zawyżone; często wynika z pomylenia działań (np. mnożenia zamiast dzielenia przez pole płyty) albo z przyjęcia błędnego pola płyty.
- "18 sztuk" to jeszcze większe zawyżenie; taki wybór może być efektem błędu jednostek lub podwójnego doliczenia zapasu.
Na egzaminie warto zapamiętać prosty schemat: pole ściany → narzut (nakład) → pole płyty → dzielenie → zaokrąglenie w górę.
