Pomiar rezystancji izolacji (Riso) polega na przyłożeniu do badanego obiektu napięcia stałego z megomomierza i ocenie, jak duży prąd upływu płynie przez izolację. Im lepsza izolacja, tym większa rezystancja i mniejszy prąd upływu.
Dobór napięcia pomiarowego nie jest przypadkowy: zbyt niskie napięcie może nie "ujawnić" defektów izolacji (np. mikropęknięć, zawilgoceń), a zbyt wysokie może być nieadekwatne do badanego obiektu lub procedury. Dlatego w praktyce dobiera się je do typu urządzenia/instalacji oraz ich napięcia znamionowego, kierując się wymaganiami norm oraz instrukcjami eksploatacyjnymi.
W pytaniu poprawną wartością jest 2 500 V. Taki poziom napięcia pomiarowego jest kojarzony z badaniami kabli/izolacji, dla których wymagane jest wyższe napięcie testowe niż typowe 500 V stosowane często w instalacjach niskiego napięcia. Kabel ułożony w ziemi pracuje w środowisku podwyższonego ryzyka zawilgocenia i uszkodzeń powłoki, więc dobór wyższego napięcia pomiarowego ma uzasadnienie diagnostyczne.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w ramach tego pytania?
- 500 V bywa kojarzone z typowymi pomiarami instalacji nn i z tego powodu jest częstą "intuicyjną" odpowiedzią, ale w tym zadaniu przyjęto wyższy poziom.
- 1 000 V to wartość pośrednia, również spotykana w pomiarach izolacji, jednak tutaj nie jest zgodna z kluczem.
- 250 V stosuje się raczej w sytuacjach wymagających ostrożności (np. wrażliwsze obwody), więc zwykle nie jest pierwszym wyborem do oceny kabla w ziemi.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie nie podaje napięcia znamionowego kabla, rozwiązanie opiera się na znajomości typowych napięć pomiarowych przypisanych do określonych grup obiektów. W praktyce zawodowej zawsze warto odnieść dobór napięcia do dokumentacji oraz norm dla danego typu kabla.
