Pomiar rezystancji izolacji wykonuje się megaomomierzem, który podaje na badany obiekt napięcie stałe (DC). Napięcie testowe jest celowo wyższe od roboczego, aby skutecznie ujawnić osłabienia izolacji (zawilgocenie, zabrudzenia, mikrouszkodzenia), które mogą nie być widoczne przy małych napięciach.
Dla maszyny o napięciu znamionowym 230/400 V (napięcie fazowe/międzyfazowe) stosuje się napięcie pomiarowe 500 V DC, ponieważ jest to poziom przypisany do obwodów o napięciu znamionowym do 500 V włącznie w wymaganiach normatywnych wskazanych w kontekście (PN-HD 60364-6:2016-07 oraz praktyka badań maszyn wg IEC 60204-1).
Dlaczego pozostałe wartości nie pasują do tego przypadku?
- 250 V jest typowe dla bardzo niskich napięć (np. obwody SELV/PELV) i może być zbyt małe, aby rzetelnie wykrywać defekty izolacji w układach 230/400 V.
- 750 V nie jest standardowym napięciem testowym wskazanym w podanym kontekście dla tego zakresu i może prowadzić do niepotrzebnego "przeciążania" izolacji.
- 1 000 V stosuje się dla wyższych napięć znamionowych (w kontekście: 500–1000 V). Użycie 1000 V dla 230/400 V jest zbyt agresywne i w skrajnych przypadkach może pogorszyć stan słabej izolacji.
W praktyce pomiarowej pamiętaj też o przygotowaniu obiektu: odłączeniu zasilania, odłączeniu wrażliwych elementów elektronicznych (np. SPD/układy sterowania) oraz o czasie pomiaru (często ok. 60 s), aby wynik się ustabilizował.