W osuszaniu (dehydratacji) gazu ziemnego metodą glikolową trójetylenoglikol (TEG) pełni rolę higroskopijnego absorbentu. W kolumnie kontaktowej (absorberze) wilgotny gaz przepływa w przeciwprądzie do ciekłego TEG, a para wodna przechodzi z fazy gazowej do cieczy. Skuteczność tego przeniesienia masy zależy m.in. od temperatury, liczby stopni kontaktu, natężenia przepływów oraz właśnie od stężenia TEG.
Odpowiedź "Powyżej 95%" jest poprawna, ponieważ w praktyce technologicznej wymaga się, aby "lean TEG" (glikol po regeneracji, kierowany z powrotem do absorbera) był możliwie mało uwodniony. Im wyższe stężenie glikolu, tym większy "napęd" do pochłaniania wody z gazu i tym łatwiej uzyskać niską zawartość wody w produkcie (mniejsze ryzyko hydratów, korozji i problemów eksploatacyjnych).
- "40 ÷ 50%" – tak rozcieńczony roztwór ma niewielką zdolność osuszania; w absorberze szybko nasyca się wodą i nie pozwala osiągnąć wymaganej suchości gazu.
- "80 ÷ 90%" – to nadal poziom zbyt niski dla typowego procesu, bo obecność istotnej ilości wody w glikolu ogranicza jego chłonność i podnosi zawartość wody w gazie na wylocie.
- "Około 30%" – wartość skrajnie niska; odpowiadałaby bardziej roztworom pomocniczym w innych zastosowaniach, a nie absorbentowi do głębokiego osuszania gazu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy TEG używanego do osuszania w instalacji kolumnowej, szukaj odpowiedzi mówiącej o bardzo wysokim stężeniu (roztwór "prawie czysty"), bo to warunek uzyskania dobrej jakości osuszonego gazu.
