W przeróbce mechanicznej krajowej rudy miedzi kluczowym etapem jest flotacja, której celem jest oddzielenie minerałów miedzionośnych od skały płonnej. Skuteczność procesu opisuje m.in. odzysk metalu do koncentratu: im wyższy odzysk, tym mniej miedzi trafia do odpadów końcowych (poflotacyjnych).
Jeżeli ruda zawiera średnio około 1,5% Cu, a flotacja pozwala odzyskać do około 90% miedzi, to w odpadach zostaje około 10% miedzi z nadawy. Szacunkowo: 1,5% × 10% = 0,15% Cu. Taka wartość jest wyraźnie mniejsza niż 0,5%, więc poprawna odpowiedź to poniżej 0,5%.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- od 0,9 do 1,5% – to zakres zbliżony do zawartości Cu w samej rudzie (nadawie). Wysoki odzysk flotacji sprawia, że odpady nie powinny mieć tak dużej zawartości metalu.
- od 1,6 do 2,0% – wartości typowe raczej dla bogatszej nadawy, a nie dla odpadów końcowych po rozdziale; wskazywałyby na bardzo duże straty i awarię/rozstrojenie procesu.
- powyżej 2% – jeszcze bardziej skrajne; przy takim poziomie Cu w odpadach proces nie spełniałby swojej funkcji, a koncentrat nie "zabierałby" większości miedzi.
W praktyce operator powinien kojarzyć, że odpady poflotacyjne stanowią dużą masę materiału, ale metalicznie są "ubogie" – właśnie dzięki skutecznej flotacji. To rozróżnienie pomaga unikać typowego błędu: mylenia zawartości Cu w rudzie, w koncentracie i w odpadach.
