Studzienka drenarska (kontrolna/reizyjna, często z częścią osadnikową) jest elementem systemu melioracji wodnych, który umożliwia kontrolę stanu drenów, czyszczenie przewodów oraz usuwanie namułu gromadzącego się na dnie. W praktyce lokalizuje się ją m.in. na załamaniach tras zbieraczy, w punktach włączenia sączków do zbieraczy oraz na zakończeniach odcinków wymagających kontroli.
W zadaniu kluczowa jest umiejętność czytania planu projektowanego systemu drenarskiego. Na planach studzienki odróżnia się od innych kółek/okręgów (np. oznaczeń działek czy punktów geodezyjnych) tym, że zwykle mają:
- oznaczenie literowo‑cyfrowe (np. S7, P3),
- dwie rzędne wysokościowe, gdzie pierwsza dotyczy poziomu terenu, a druga poziomu dna studzienki.
Na przedstawionym fragmencie projektu spełniają te kryteria dwa obiekty: S7 z rzędnymi 150,50/148,15 oraz P3 z rzędnymi 149,80/147,50. Zliczenie tych symboli daje wynik 2, czyli tyle studzienek/urządzeń jak na przekroju należy wykonać w zaprojektowanym systemie.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo wynikają z typowych pomyłek: zliczenia tylko jednego węzła (pominięcie drugiego symbolu) albo potraktowania innych okręgów na mapie jako studzienek (np. oznaczenia działki czy punktów osnowy), mimo że nie mają one zestawu cech charakterystycznych: literowo‑cyfrowej nazwy typu S/P oraz dwóch rzędnych.
Wskazówka egzaminacyjna: przed zliczaniem przyjmij jedno kryterium rozpoznania (np. "okrąg + symbol + dwie rzędne"), a następnie przeskanuj plan metodycznie od jednego narożnika do drugiego, aby uniknąć pominięć i podwójnego liczenia.
