W przedstawionym zapisie algorytmu trzeba odróżnić warunek (czyli wyrażenie logiczne sprawdzane w punkcie decyzyjnym) od czynności wykonywanych w zależności od wyniku sprawdzenia.
W kroku 4 znajduje się konstrukcja: "Jeśli a=0 … w przeciwnym wypadku …". To jest jedna instrukcja warunkowa, a więc jeden warunek: sprawdzane jest wyłącznie to, czy a równa się 0.
Dlaczego nie są to dwa warunki? Ponieważ część "w przeciwnym wypadku" nie wprowadza nowego testu logicznego. Jest tylko alternatywną ścieżką wykonania, uruchamianą wtedy, gdy wynik sprawdzenia "a=0" jest fałszywy (czyli w praktyce: gdy a ≠ 0).
Odpowiedź "Dwa niezależne." jest błędna, bo w algorytmie nie ma dwóch osobnych sprawdzeń typu "Jeśli …" w różnych miejscach. Odpowiedź "Jeden, a w nim zagnieżdżony drugi." jest błędna, bo nie ma tu drugiej instrukcji warunkowej wewnątrz pierwszej; są tylko dwie gałęzie tej samej decyzji. Odpowiedź "Ilość jest uzależniona od wprowadzanych wartości zmiennej a." miesza pojęcia: wartość a może wpływać na to, która gałąź się wykona i ile razy nastąpi powrót do kroku 3, ale nie zmienia liczby warunków zapisanych w algorytmie (nadal jest to jeden punkt decyzyjny).
W praktyce (np. w aplikacjach webowych) analogicznie: walidacja "jeśli pole puste, to poproś o ponowne wpisanie, w przeciwnym wypadku oblicz/wyślij" to nadal jeden warunek, nawet jeśli może powodować wielokrotne powtórzenie wprowadzania danych.