W zadaniach kosztorysowych tego typu kluczowe jest rozpoznanie, że podano normę robocizny (w r-g) oraz stawkę za 1 r-g, więc można policzyć wyłącznie koszt robocizny dla wskazanej powierzchni. Nie ma danych o materiale (np. cenie kostki) ani o sprzęcie, dlatego nie dolicza się innych składników.
Krok 1: przeliczenie nakładu r-g na 300 m2.
Skoro na 100 m2 potrzeba 119,57 r-g, to na 300 m2 (czyli 3 × 100 m2) potrzeba 3 razy więcej roboczogodzin:
119,57 r-g × 3 = 358,71 r-g.
Krok 2: obliczenie wartości kosztorysowej robocizny.
Stawka wynosi 20,00 zł za 1 r-g, więc koszt robocizny to iloczyn liczby r-g i stawki:
358,71 r-g × 20,00 zł/r-g = 7 174,20 zł.
Dlaczego pozostałe wyniki są błędne?
- Wynik 2 391,40 zł odpowiada sytuacji, jakby policzono koszt dla 100 m2 (119,57 × 20,00), a nie dla 300 m2. To typowy błąd "brak przeskalowania" do właściwej powierzchni.
- Wynik 717,42 zł powstaje zwykle przez pomylenie mnożenia z dzieleniem (np. podzielenie przez 10) albo błędne przesunięcie przecinka dziesiętnego. To błąd rachunkowy, nie merytoryczny.
- Wynik 23 914,00 zł sugeruje użycie zbyt dużego współczynnika (np. pomnożenie przez 10 zamiast przez 3) albo wzięcie innej, niepodanej stawki. Jest niezgodny z prostą proporcją 300/100.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj jednostki przy działaniach (r-g, zł/r-g, m2). Jeśli po mnożeniu r-g przez zł/r-g wychodzi zł, to jednostki "domykają się" i rachunek ma sens. Na końcu zaokrąglaj do 2 miejsc po przecinku, bo stawki i koszty zwykle podaje się w groszach.
