W obwodach niskiego napięcia skuteczność ochrony przeciwporażeniowej przy uszkodzeniu izolacji (np. zwarciu do obudowy urządzenia) często weryfikuje się przez sprawdzenie, czy zabezpieczenie zapewni samoczynne wyłączenie zasilania w wymaganym czasie. W praktyce sprowadza się to do kontroli, czy impedancja pętli zwarcia Zs nie jest zbyt duża.
Stosuje się zależność:
Zs ≤ U0 / Ia
- U0 – napięcie znamionowe względem ziemi (dla układu 230/400 V jest to 230 V),
- Ia – prąd powodujący zadziałanie zabezpieczenia w wymaganym czasie (dla MCB oznacza to zwykle zadziałanie członu bezzwłocznego).
Dla instalacyjnego wyłącznika nadprądowego o charakterystyce B przyjmuje się, że zadziałanie bezzwłoczne następuje przy prądzie około 5·In. Przy B20 mamy więc:
Ia = 5 · 20 A = 100 A
Następnie obliczamy maksymalną dopuszczalną impedancję pętli zwarcia:
Zs(max) = U0 / Ia = 230 V / 100 A = 2,30 Ω
Dlatego odpowiedź "2,30 Ω" jest właściwa.
Pozostałe wartości są niepoprawne typowo z następujących powodów:
- "1,15 Ω" odpowiadałoby sytuacji, w której ktoś użył większego prądu zadziałania (np. 10·In), co jest typowe dla innej charakterystyki (np. C) lub dla przyjęcia "ostrzejszego" warunku.
- "0,56 Ω" jest znacznie zaniżone; często wynika z błędnego podstawienia napięcia lub prądu (np. pomylenia wielkości, nieprawidłowego mnożnika albo błędu rachunkowego).
- "3,83 Ω" jest zawyżone; może wynikać z błędnego przyjęcia mniejszego prądu Ia (np. In zamiast 5·In) albo z przyjęcia niewłaściwego napięcia odniesienia.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy w danym układzie podstawiasz U0 = 230 V, potem wyznacz Ia z charakterystyki zabezpieczenia (dla B zwykle 5·In), a dopiero na końcu policz Zs(max).