Rezystancja pętli abonenckiej to opór obwodu prądu stałego, który obejmuje zarówno parę przewodów między centralą a abonentem, jak i urządzenie końcowe (np. aparat telefoniczny) w stanie "zamkniętej pętli". W telefonii analogowej centrala musi wykryć przepływ prądu po podniesieniu słuchawki; zbyt duża rezystancja powoduje zbyt mały prąd pętli, co skutkuje problemami z detekcją stanu i z zasilaniem urządzenia z linii.
Poprawna odpowiedź "1800 Ω" odpowiada wartości granicznej maksymalnej dla pętli abonenckiej wraz z urządzeniem końcowym w dostępie analogowym. Jest to parametr praktycznie używany w utrzymaniu torów: podczas pomiarów monter ocenia, czy pętla nie przekracza limitu, bo wtedy mogą występować objawy typu brak poprawnej sygnalizacji, problemy z zestawieniem/rozłączeniem połączenia lub niestabilna praca urządzenia.
Dlaczego pozostałe wartości są niepoprawne?
- "600 Ω" bywa kojarzone z typową rezystancją samego aparatu w stanie zamkniętej pętli, ale pytanie dotyczy maksymalnej rezystancji całej pętli (linia + urządzenie), więc nie jest to właściwy limit.
- "1200 Ω" może pasować do rozważań o samej linii (bez urządzenia) albo do uproszczonych przykładów, ale nie jest wartością graniczną dla pętli wraz z urządzeniem końcowym.
- "2400 Ω" przekracza typowy limit graniczny; przy takiej rezystancji prąd pętli może być zbyt mały, aby centrala niezawodnie rozpoznała stan zajętości i zapewniła poprawne warunki pracy.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na sformułowanie "wraz z urządzeniem końcowym". To wyklucza interpretację "mierzony sam kabel" i pomaga odróżnić limity pętli analogowej od parametrów spotykanych w innych usługach transmisyjnych.
