Pomiar rezystancji izolacji wykonuje się megomomierzem, który podaje na badany obwód napięcie stałe o ustalonej wartości (napięcie probiercze), a następnie wyznacza rezystancję izolacji na podstawie płynącego prądu upływu. Dobór napięcia probierczego nie jest przypadkowy: ma być na tyle wysokie, aby "ujawnić" pogorszenie izolacji (zawilgocenie, zabrudzenie, mikropęknięcia), ale jednocześnie nie powinno być nieadekwatnie wysokie do napięcia znamionowego obwodu i podłączonych elementów.
Dla obwodów prądu stałego o napięciu znamionowym 220 V przyjmuje się typowy poziom napięcia testu 500 V. Jest to wartość z grupy standardowych napięć pomiarowych stosowanych w praktyce przy sprawdzaniu izolacji w obwodach niskiego napięcia.
- "500 V" jest właściwe, bo odpowiada typowemu doborowi napięcia probierczego dla obwodów o napięciu znamionowym do 500 V.
- "250 V" bywa stosowane dla obwodów o bardzo niskich napięciach lub w sytuacjach, gdy trzeba ograniczyć napięcie testu (np. ze względu na elementy elektroniczne). Dla 220 V zwykle jest to zbyt niskie, aby zapewnić porównywalność i odpowiednią "czułość" próby.
- "750 V" nie jest typową, standaryzowaną wartością napięcia probierczego dla mierników rezystancji izolacji w najczęściej spotykanych zestawach napięć testowych, dlatego jako odpowiedź egzaminacyjna jest mało prawdopodobna.
- "1000 V" stosuje się najczęściej przy wyższych napięciach znamionowych obwodów (zwykle powyżej 500 V) lub w szczególnych procedurach. Dla 220 V byłoby to napięcie nadmierne i w praktyce mogłoby zwiększać ryzyko niepożądanych skutków dla podłączonych urządzeń.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj parę "do 500 V → 500 V testu". Gdy w odpowiedziach pojawiają się wartości 250/500/1000 V, dobór zwykle idzie "stopniami" wraz ze wzrostem napięcia znamionowego badanego obwodu.
