W krawiectwie norma zużycia materiału to praktycznie przyjmowana ilość tkaniny potrzebna do uszycia wyrobu, obejmująca nie tylko wymiary gotowego elementu, ale także zapasy technologiczne (np. na szwy i wykończenia) oraz cechy fasonu.
Dla spódnicy o długości 50 cm nie wystarcza sama długość 50 cm, ponieważ w normie uwzględnia się m.in. zapas na pas oraz podwinięcie dołu. Dodatkowo w tym zadaniu spódnica jest z fałdami, a fałdy zawsze zwiększają zużycie tkaniny: potrzeba dodatkowej ilości materiału, aby uzyskać głębokość i układ fałd (w praktyce zależy to od liczby i rodzaju fałd, ale w zadaniach egzaminacyjnych często stosuje się normy standardowe dla typowych wyrobów).
Dlatego prawidłowa wartość to 1,10 m dla tkaniny poliestrowej o szerokości 1,50 m i spódnicy 50 cm z fałdami.
- 1,00 m – typowy błąd wynikający z niedoszacowania zapasu na fałdy i wykończenia; taka wartość bywa zbliżona do prostych fasonów, ale nie uwzględnia zwiększonego zużycia.
- 1,50 m – zbyt duża norma dla podanych warunków; taka wartość może pojawiać się przy węższej tkaninie albo innych założeniach konstrukcyjnych.
- 1,60 m – również zawyżone zużycie w odniesieniu do standardowej normy dla spódnicy 50 cm z fałdami przy szerokości 1,50 m; wybór bywa skutkiem myślenia "fałdy = bardzo dużo więcej" bez odniesienia do norm branżowych.
W praktyce zawodowej, planując zużycie, trzeba dodatkowo brać pod uwagę m.in. kierunek nitki prostej, ewentualne dopasowanie wzoru oraz zapas bezpieczeństwa na błędy krojenia, jednak w zadaniach testowych przyjmuje się wartości normowe.
