Ława fundamentowa o stałym przekroju poprzecznym jest w obliczeniach geometrycznych traktowana jak graniastosłup, którego "podstawą" jest przekrój poprzeczny, a "wysokością" (długością) jest 15 m. Dlatego korzysta się ze wzoru:
V = P × L, gdzie: V – objętość [m3], P – pole przekroju [m2], L – długość [m].
Kluczowym krokiem jest poprawne wyznaczenie pola przekroju na podstawie rysunku (najczęściej jako sumę pól prostokątów i/lub różnicę pól, jeśli przekrój ma uskoki). Gdy pole przekroju jest już znane, dalszy rachunek jest prosty: mnożymy P przez 15 m.
Poprawny wynik 8,10 m3 oznacza, że pole przekroju musiało wynosić 0,54 m2 (bo 8,10 ÷ 15 = 0,54). To jest typowy rząd wielkości dla ław fundamentowych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- 0,54 m3 odpowiadałoby sytuacji, w której ktoś omyłkowo przyjął pole przekroju jako objętość albo pominął mnożenie przez długość 15 m.
- 5400 m3 jest nerealistycznie duże jak na jedną ławę 15 m i zwykle wynika z błędnej zamiany jednostek (np. użycia centymetrów jak metrów) lub błędnego przesunięcia przecinka.
- 81000 m3 jest jeszcze większą pomyłką skali/jednostek albo wielokrotnym błędem w przeliczeniach; taki wolumen dotyczyłby raczej dużych obiektów inżynierskich, nie pojedynczej ławy.
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu zawsze wykonaj kontrolę sensowności – dla ławy 15 m objętości rzędu kilku–kilkunastu m3 są typowe, natomiast tysiące m3 powinny od razu wzbudzić wątpliwości.
