CWDM to odmiana multipleksacji falowej WDM, w której wiele sygnałów optycznych jest przesyłanych jednym włóknem, ale na różnych długościach fali. Kluczową cechą CWDM jest to, że kanały są rozstawione "grubo", czyli z dużymi odstępami w porównaniu z DWDM. Dzięki temu można stosować prostsze (tańsze) filtry i mniej wymagające źródła optyczne, co jest typowe dla rozwiązań dostępowych i krótszych tras.
W standardowej siatce CWDM odstęp między sąsiednimi kanałami wynosi 20 nm. Taki krok kanałowy upraszcza projektowanie i utrzymanie toru: elementy pasywne (multipleksery/demultipleksery) mają większe tolerancje, a ryzyko wzajemnego nakładania się kanałów jest mniejsze niż przy gęstszych siatkach.
- "20 nm" jest poprawne, bo odpowiada typowemu, standaryzowanemu rozstawowi kanałów CWDM.
- "10 nm" jest zbyt małym krokiem jak na CWDM; taka wartość kojarzy się raczej z gęstszym upakowaniem kanałów lub z błędnym przeniesieniem intuicji z innych siatek.
- "30 nm" nie jest standardowym odstępem siatki CWDM; wybór tej wartości zwykle wynika z zgadywania zamiast znajomości siatki.
- "40 nm" jest zbyt dużym odstępem jak na typową siatkę CWDM; tak duży krok zmniejszałby liczbę możliwych kanałów w dostępnych pasmach.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się CWDM i jednostka nm, najczęściej chodzi o zapamiętanie rozstawu kanałów 20 nm (w przeciwieństwie do DWDM, gdzie często spotyka się odstępy wyrażane w częstotliwości, np. w GHz).
