W przygotowaniu szkliwa surowego (najczęściej jako zawiesiny) jednym z podstawowych etapów kontroli jakości jest przesiewanie. Jego celem jest usunięcie cząstek niepożądanych: grudek, zanieczyszczeń mechanicznych, niedostatecznie rozdrobnionych frakcji lub aglomeratów. Takie domieszki mogą później powodować wady po szkliwieniu i wypale, np. punkty, rysy, nierównomierne rozlanie szkliwa czy chropowatość.
Odpowiedź "0,06 mm" wskazuje na drobne sito kontrolne, które skutecznie wyłapuje frakcje mogące być widoczne na gotowej powierzchni wyrobu. W praktyce dobór sita jest elementem procedury kontroli międzyoperacyjnej i powinien być zgodny z wymaganiami dla danej receptury, stopnia zmielenia oraz sposobu nanoszenia szkliwa.
- "1,50 mm" – oczko jest na tyle duże, że przepuści większość grudek i cząstek, które mimo wszystko mogą powodować defekty powłoki; takie sito bywa właściwe raczej do bardzo grubych przesiewów surowców, nie do kontroli szkliwa.
- "2,50 mm" – jeszcze większe oczko, tym bardziej niewystarczające do kontroli szkliwa; praktycznie nie spełnia celu eliminacji drobnych zanieczyszczeń wpływających na wygląd.
- "0,01 mm" – bardzo drobne sito, które może nadmiernie ograniczać przepływ, wydłużać operację i sprzyjać zapychaniu (zwłaszcza przy zawiesinach o wyższej lepkości). Dlatego bywa nieproporcjonalne do typowej kontroli w warunkach produkcyjnych.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o kontrolę szkliwa zwracaj uwagę na to, że chodzi o etap "wyłapania" drobnych nieciągłości, ale jednocześnie o rozwiązanie wykonalne technologicznie. Najczęstszy błąd to wybór zbyt dużych oczek (bo "szybciej") albo skrajnie małych (bo "dokładniej"), bez uwzględnienia sensu kontroli i realiów procesu.
