Przy rozbiórkach ilości materiałów, które można rzeczywiście przeznaczyć do dalszego wykorzystania, wynikają z tego, co zostało odzyskane po wykonaniu prac i w jakim jest stanie. Dlatego właściwą podstawą są pomiary z natury przeprowadzone po rozbiórce (obmiar/ustalenie ilości na placu budowy).
W praktyce rozbiórka często ujawnia różnice względem założeń: elementy mogą być uszkodzone, zanieczyszczone, rozkruszone, część może nadawać się jedynie na odpad, a część do odzysku. Dopiero po zakończeniu robót można policzyć, zważyć lub zmierzyć to, co faktycznie pozostało i kwalifikuje się do ponownego użycia.
- Odpowiedź "projektu robót rozbiórkowych" jest nieadekwatna, bo projekt opisuje zamierzenie i organizację robót, a nie stan końcowy odzysku; w trakcie prac możliwe są odchylenia.
- Odpowiedź "inwentaryzacji przeprowadzonej przed rozbiórką" bywa pomocna do planowania, ale jest wstępna: nie uwzględnia strat, uszkodzeń i odkrywek.
- Odpowiedź "projektu architektonicznego" tym bardziej nie służy do ustalania ilości odzysku, bo projekt nie odzwierciedla faktycznego demontażu i selekcji materiałów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy ilości przeznaczonych do dalszego wykorzystania, szukaj podstawy opartej o pomiar/obmiar po wykonaniu robót, a nie o dokumenty sprzed ich realizacji.