Wymóg ograniczenia ilości materiałów niebezpiecznych pożarowo na stanowisku pracy służy temu, aby zmniejszyć zagrożenie pożarem i ograniczyć możliwe skutki zdarzenia. Im mniej substancji palnych/wybuchowych znajduje się bezpośrednio w strefie pracy, tym mniejsze jest prawdopodobieństwo gwałtownego rozwoju pożaru oraz tym łatwiejsza jest ewakuacja i działania ratownicze.
Poprawna odpowiedź "dobowego zapotrzebowania" wynika z zasady, że na stanowisku pracy utrzymuje się tylko taką ilość materiału niebezpiecznego pożarowo, jaka jest potrzebna do bieżącej pracy w ujęciu dobowym. Pojęcie to jest celowo ogólne: nie da się wprowadzić jednego uniwersalnego limitu masy lub objętości dla wszystkich branż i wszystkich materiałów. Inne ilości będą uzasadnione w lakierni, inne w laboratorium, a jeszcze inne w procesie technologicznym o ciągłej pracy.
Odpowiedź "8-godzinnego zapotrzebowania" jest błędna, ponieważ miesza dobowy horyzont zużycia z typową długością zmiany. Przepisy w tym zakresie nie opierają się na "jednej zmianie", tylko na dobie (co obejmuje również organizację pracy wielozmianowej).
Odpowiedzi "50 kg substancji stałej" oraz "10 l substancji ciekłej" są błędne, ponieważ sugerują istnienie stałych, jednakowych progów ilościowych. W omawianej zasadzie kryterium jest zapotrzebowanie wynikające z procesu, a nie arbitralna liczba. W praktyce kontrolnej oznacza to, że zakład powinien umieć uzasadnić, że ilość na stanowisku odpowiada rzeczywistemu zużyciu dobowemu, a zapas przekraczający tę wartość powinien być przechowywany poza stanowiskiem pracy w odpowiednio zorganizowanym miejscu (np. magazynie).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach widzisz konkretne kg/l, a pytanie dotyczy ograniczenia ilości "na stanowisku pracy", bardzo często prawidłowe jest kryterium organizacyjne (zapotrzebowanie), a nie liczba.
