Zapore przeciwwybuchową stosuje się jako element profilaktyki przeciwwybuchowej w wyrobiskach podziemnych. Jej zadaniem jest ograniczenie rozwoju i propagacji wybuchu (zwłaszcza wybuchu pyłu węglowego) poprzez gwałtowne wzniecenie materiału inertnego, który rozcieńcza mieszaninę pyłu i powietrza oraz tłumi płomień.
W pytaniu kluczowe są trzy elementy: rodzaj materiału (pył kamienny), sposób odniesienia ilości (w przeliczeniu na 1 m2 przekroju wyrobiska w świetle obudowy) oraz warunek "co najmniej", który jednoznacznie wskazuje minimalną dopuszczalną wartość. Odpowiedź "200 kg" spełnia wymóg minimalny wskazany w pytaniu, dlatego jest poprawna.
Pozostałe propozycje ("100 kg", "150 kg", "50 kg") są niższe od wymaganego minimum, więc nie zapewniają zakładanego efektu tłumienia i inertyzacji w razie zdarzenia dynamicznego. Takie zaniżenie może wynikać z błędnego przeniesienia wartości z innego kontekstu lub z intuicyjnego niedoszacowania masy potrzebnej na jednostkę przekroju.
W praktyce (na oddziale i w rejonie) istotne jest, aby pamiętać, że nawet jeśli zapora jest fizycznie zabudowana, to jej skuteczność zależy od utrzymania wymaganej ilości pyłu oraz od stanu technicznego (np. brak zawilgocenia, brak zbrylenia, brak ubytków po transporcie i przewietrzaniu). Do zadań nadzoru i załogi należy kontrola, uzupełnianie oraz dokumentowanie utrzymania zapór zgodnie z obowiązującymi w zakładzie zasadami.
