Kwartet smyczkowy składa się z czterech instrumentów (dwa skrzypce, altówka i wiolonczela), czyli z czterech niezależnych źródeł dźwięku. W technice określanej skrótem MM w praktyce dydaktycznej i studyjnej najczęściej chodzi o podejście wielomikrofonowe/miejscowe: każdy instrument ma przypisany własny mikrofon (zwykle ustawiony stosunkowo blisko), a następnie w miksie realizator buduje proporcje, panoramę i barwę.
Dlatego odpowiedź "Czterech mikrofonów." jest poprawna: pozwala rejestrować każdy instrument osobno, uzyskać większą kontrolę nad balansem, korekcją i dynamiką, a także zmniejszyć ryzyko, że jeden instrument "zniknie" w miksie.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "Dwóch mikrofonów." częściej pasuje do technik stereofonicznych (np. para mikrofonów na zespół), gdzie nie zakłada się pełnej separacji poszczególnych instrumentów. W MM celem jest właśnie rozdzielenie źródeł.
- "Trzech mikrofonów." nie pokrywa liczby instrumentów. Jeden z instrumentów musiałby dzielić mikrofon z innym, co utrudnia kontrolę w miksie i osłabia sens mikrofonowania miejscowego.
- "Jednego mikrofonu." to rozwiązanie możliwe tylko w specyficznych warunkach (np. dokumentalnie, z dużą rolą akustyki sali), ale nie odpowiada idei MM, która ma dawać kontrolę nad każdym wykonawcą/instrumentem.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy techniki wielomikrofonowej dla zespołu o znanym składzie, najpierw policz liczbę źródeł, które mają być kontrolowane osobno. To zwykle prowadzi do właściwej liczby mikrofonów.
