Zgrzewanie elektrooporowe (elektrofuzja) jest metodą łączenia rur z tworzyw sztucznych, w której źródłem ciepła jest element oporowy wbudowany w kształtkę (najczęściej mufę, redukcję lub trójnik). Po przygotowaniu powierzchni (m.in. oczyszczenie i usunięcie warstwy utlenionej, jeśli jest wymagana w danej technologii) rura jest wsuwana do kształtki, a do jej zacisków podłącza się przewody zgrzewarki. Przepływ prądu nagrzewa spiralę oporową, topiąc tworzywo w strefie zgrzewu i tworząc szczelne połączenie.
Odpowiedź "elektrooporowego." jest poprawna, ponieważ ta metoda jest charakterystyczna dla połączeń wykonywanych z użyciem kształtek z wbudowanym elementem grzejnym i zasilaniem elektrycznym doprowadzanym do kształtki.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- "polifuzyjnego." – zgrzewanie polifuzyjne (gniazdowe/mufowe z nagrzewnicą) typowo wykorzystuje nagrzewnicę z tulejami/grzybkami do uplastyczniania końców rury i kształtki, ale bez wbudowanej spirali oporowej zasilanej przewodami.
- "kontaktowego." – określenie bywa używane potocznie dla metod, gdzie ciepło pochodzi od narzędzia grzejnego w bezpośrednim kontakcie, jednak nie opisuje jednoznacznie technologii z kształtką elektrooporową jako źródłem ciepła.
- "doczołowego." – zgrzewanie doczołowe łączy dwie rury (lub rurę z kształtką doczołową) przez ogrzanie ich czołowych powierzchni płytą grzewczą i dociśnięcie; nie wymaga kształtki z wbudowanym opornikiem ani podłączania przewodów do mufy elektrooporowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na ilustracji widać kształtkę z zaciskami i przewodami zgrzewarki oraz opis/oznaczenia na kształtce, najczęściej chodzi o elektrofuzję. Jeśli widać płytę grzewczą między dwoma czołami rur i obejmy centrujące, typowa jest metoda doczołowa.
