U osoby z cukrzycą typu 1 kluczowe jest utrzymanie możliwie stabilnej glikemii. Ryzyko hipoglikemii rośnie m.in. wtedy, gdy insulina (lub inne leczenie obniżające glikemię) "działa", a podaż energii z posiłku jest opóźniona lub zbyt mała. Z kolei hiperglikemia pojawia się częściej, gdy posiłek jest większy niż zaplanowano (np. więcej węglowodanów) albo gdy insulina została podana zbyt późno, w zbyt małej dawce lub została pominięta.
Dlatego odpowiedź "Czas przyjmowania leków, czas i ilość spożycia posiłków i planowanie jadłospisu." jest najpełniejsza: łączy trzy elementy, które w praktyce muszą być ze sobą spójne:
- czas przyjmowania (w praktyce zwykle czas podania insuliny) – żeby działanie leku pokrywało się z momentem wzrostu glukozy po posiłku,
- czas posiłku – regularność zmniejsza ryzyko "rozjechania się" leczenia i jedzenia,
- ilość posiłku – wielkość porcji (zwłaszcza węglowodanów) wpływa na to, jak bardzo wzrośnie glikemia,
- planowanie jadłospisu – ułatwia przewidywanie i organizację dnia oraz ogranicza przypadkowe odchylenia.
Pozostałe propozycje są niepełne. Odpowiedź typu "Czas przyjmowania leków i ilość przyjmowania posiłków." pomija czas posiłku i planowanie, przez co nie obejmuje regularności dnia. Odpowiedzi skupione na "czasie insuliny i planowaniu jadłospisu" pomijają ilość posiłków, a właśnie wielkość posiłku jest jednym z głównych czynników różnicujących ryzyko hiperglikemii po jedzeniu.
Z perspektywy asystenta/opiekuna ważne jest wspieranie podopiecznego w organizacji dnia (przypominanie o porach, pomoc w przygotowaniu i zaplanowaniu posiłków) oraz reagowanie na niepokojące objawy, zgodnie z indywidualnymi zaleceniami medycznymi.
