W instalacjach domofonowych dobór przewodu wielożyłowego wykonuje się przede wszystkim na podstawie schematu połączeń. Każda niezależna linia/połączenie elektryczne wymagające osobnego przewodu (tor zasilania, tor sygnałowy, sterowanie) w praktyce oznacza konieczność przeznaczenia na nią oddzielnej żyły w kablu.
W tym zadaniu kluczowe jest, że instalacja ma obsługiwać dwóch niezależnych użytkowników, a jednocześnie do każdego urządzenia ma być prowadzony jeden przewód wielożyłowy. Oznacza to, że nie "dokłada się" osobnych kabli dla brakujących sygnałów, tylko od razu dobiera się kabel o takiej liczbie żył, aby wszystkie połączenia między kasetą a zasilaczem dało się zrealizować zgodnie ze schematem.
Odpowiedź "8 żył." jest właściwa, ponieważ po zliczeniu wszystkich połączeń wymaganych na odcinku kaseta domofonu – zasilacz w pokazanym układzie wychodzi łącznie osiem niezależnych połączeń, które muszą być doprowadzone w jednym przewodzie.
- Odpowiedź "2 żyły." jest zbyt mała – taka liczba żył może wystarczyć co najwyżej do bardzo prostego zasilania pojedynczego odbiornika, ale nie do realizacji wielu funkcji domofonu.
- Odpowiedź "4 żyły." bywa spotykana w prostych wariantach, jednak w tym zadaniu schemat wymaga większej liczby niezależnych połączeń niż cztery.
- Odpowiedź "6 żył." również nie obejmuje kompletu połączeń przewidzianych w schemacie (brakuje żył na część torów).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze licz żyły na konkretnym odcinku instalacji (tu: kaseta–zasilacz) i tylko te połączenia, które na schemacie są pokazane jako osobne przewody. Najczęstszy błąd to kierowanie się "typowym kablem do domofonu" zamiast weryfikacji projektu.
