W zapisie cyfrowym PCM rozdzielczość bitowa (np. 16 bit) określa liczbę poziomów kwantyzacji amplitudy. Im więcej bitów, tym mniejszy błąd kwantyzacji i niższy szum kwantyzacji, a więc większy możliwy zakres dynamiki.
Na egzaminach i w praktycznych opracowaniach bardzo często stosuje się prostą regułę: około 6 dB zakresu dynamiki na 1 bit. Z tego wynika, że dla 16 bitów maksymalna dynamika jest w przybliżeniu: 16 × 6 dB ≈ 96 dB. Tę wartość traktuje się jako typową odpowiedź "książkową" dla 16-bitowego audio (CD-Audio).
Dlaczego odpowiedzi rozpraszające są niepoprawne?
- 48 dB odpowiadałoby znacznie mniejszej rozdzielczości (około 8 bitów, bo 8 × 6 dB ≈ 48 dB). To typowy błąd "połowy bitów".
- 144 dB jest kojarzone z dużo większą liczbą bitów (około 24 bitów, bo 24 × 6 dB ≈ 144 dB). To częsta pomyłka wynikająca z popularności 24-bit w nagraniach i miksie.
- 192 dB sugeruje skrajnie duży zakres (około 32 bitów w prostym przybliżeniu). W kontekście 16-bit jest to wartość nieadekwatna.
Warto też pamiętać o rozróżnieniu: pytanie dotyczy maksymalnej dynamiki wynikającej z rozdzielczości zapisu, a nie dynamiki całego toru (mikrofon–przedwzmacniacz–przetwornik–system odsłuchu), która w realnych warunkach bywa ograniczona innymi szumami i zniekształceniami.
