W audio cyfrowym (liniowy zapis próbek) głębia bitowa określa, na ile poziomów amplitudy można podzielić sygnał. To dzielenie na skończoną liczbę poziomów powoduje szum kwantyzacji, który w modelu idealnym ogranicza możliwy zakres dynamiki (różnicę między największym użytecznym poziomem a poziomem szumu tła wynikającym z kwantyzacji).
Dla idealnego kwantyzatora przyjmuje się zależność: około 6 dB na 1 bit, dokładniej ~6,02 dB/bit (często podaje się też postać z małą poprawką stałą). W praktyce egzaminacyjnej najczęściej stosuje się uproszczenie:
zakres dynamiki ≈ 6,02 × liczba bitów
Dla 24 bitów: 6,02 × 24 ≈ 144,48 dB, co zaokrągla się do 144 dB. Dlatego odpowiedź "144 dB" jest właściwa jako teoretyczna maksymalna dynamika wynikająca z rozdzielczości 24-bitowej.
Dlaczego pozostałe wartości nie pasują?
- "96 dB" to typowy wynik dla 16 bitów (16 × ~6 dB), więc jest zbyt mały jak na 24 bity.
- "48 dB" odpowiadałoby w przybliżeniu 8 bitom (8 × ~6 dB) i nie opisuje jakości 24-bitowej.
- "192 dB" wynikałoby z błędnego założenia ~8 dB na bit albo mechanicznego podwojenia 96 dB; dla 24 bitów nie jest to wartość przyjmowana w standardowym modelu.
Wskazówka praktyczna dla realizacji nagrań: 24 bity dają duży zapas na ustawienie bezpiecznych poziomów (headroom). W realnych urządzeniach i warunkach scena/sala ograniczeniem bywa szum analogowy i parametry toru, więc osiągana dynamika jest zwykle mniejsza niż teoretyczne 144 dB.
