W praktyce sieci lokalnych Ethernet po skrętce miedzianej przyjmuje się 100 m jako standardowy maksymalny dystans dla połączenia realizowanego bezpośrednio przewodem miedzianym (np. kat.5e). Taki limit jest związany z fizycznymi właściwościami transmisji w skrętce: wraz ze wzrostem długości rosną tłumienie sygnału, podatność na zakłócenia oraz problemy z zachowaniem wymaganych parametrów transmisyjnych.
Warto też rozumieć, że w standardach okablowania często rozróżnia się:
- kanał (channel) – całą drogę sygnału od urządzenia do urządzenia, zwykle obejmującą odcinek instalacyjny oraz przewody przyłączeniowe,
- stałe łącze (permanent link) – część instalacyjną (w ścianach/szachtach) bez przewodów przyłączeniowych.
W typowym ujęciu projektowym limit 100 m dotyczy kanału, dlatego spotyka się podejście: około 90 m dla odcinka instalacyjnego i pozostała część na przewody przyłączeniowe. Dzięki temu sieć ma szansę spełnić wymagania jakości transmisji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w kontekście "standardowej" wartości?
- "10 m" jest zbyt małą wartością dla typowego połączenia w LAN i bardziej pasuje do krótkich połączeń przyłączeniowych w szafie lub przy stanowisku, a nie do standardowego limitu całego toru.
- "500 m" oraz "1 000 m" to odległości kojarzone raczej z innymi mediami transmisyjnymi lub innymi rozwiązaniami topologicznymi (np. dodatkowymi urządzeniami pośrednimi). Dla skrętki miedzianej w typowym ujęciu Ethernet są to wartości nierealistyczne jako bezpośrednie połączenie jednego odcinka.
Na egzaminie warto zapamiętać: skrętka miedziana w LAN → 100 m. Gdy odległość jest większa, w praktyce stosuje się dodatkowy punkt dystrybucyjny/przełącznik pośredni albo przechodzi na światłowód.
