Zakres dynamiki (w uproszczeniu: różnica między największym użytecznym sygnałem a poziomem szumu wynikającym z kwantyzacji) w zapisie audio cyfrowym jest powiązany z liczbą bitów przeznaczonych na opis próbki (bit depth).
W praktyce egzaminacyjnej często stosuje się regułę: około 6 dB na 1 bit. Wynika ona z tego, że zwiększenie liczby poziomów kwantyzacji poprawia stosunek sygnału do szumu kwantyzacji w przybliżeniu o 6 dB na każdy dodatkowy bit. Dla 24 bitów otrzymujemy więc wprost: 24 × 6 dB ≈ 144 dB, co odpowiada wskazanej odpowiedzi.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne w tym ujęciu?
- 96 dB to wartość kojarzona z zapisem 16-bitowym (reguła 6 dB/bit: 16 × 6 ≈ 96). Jest to częsta pułapka, bo 16 bitów kojarzy się z płytą CD.
- 48 dB odpowiadałoby zaledwie ok. 8 bitom (8 × 6 ≈ 48), czyli rozwiązaniu o bardzo małej rozdzielczości, nieadekwatnemu dla 24-bitowego zapisu.
- 192 dB byłoby typowe dla ok. 32 bitów w tym samym przybliżeniu (32 × 6 ≈ 192). Czasem wynika z błędnego "podwojenia" 96 dB zamiast przeliczenia z właściwej liczby bitów.
Wskazówka praktyczna dla realizatora: teoretyczny zakres dynamiki z bit depth to nie to samo, co realna dynamika toru (mikrofon, preamp, przetwornik A/C). W realnych urządzeniach ograniczają ją szumy analogowe, zniekształcenia i parametry przetwornika (często podawane jako SNR/DR lub ENOB). Mimo to reguła 6 dB/bit jest bardzo użyteczna jako szybka ocena i typowa wiedza egzaminacyjna.
