Impedancja wejściowa anteny to impedancja widziana w punkcie zasilania – czyli stosunek napięcia do prądu (w ujęciu ogólnym wielkość zespolona). Dla prostego dipola półfalowego (ok. λ/2) w pobliżu rezonansu część urojona impedancji jest mała, a część rzeczywista przyjmuje wartość rzędu kilkudziesięciu omów.
W wielu opracowaniach teoretycznych dla dipola w wolnej przestrzeni podaje się wartość około 73 Ω (część rzeczywista w rezonansie). W praktyce egzaminacyjnej i instalacyjnej często spotyka się zaokrąglenie do 75 Ω, bo jest to liczba "inżyniersko wygodna" i kojarzona z popularnymi systemami 75‑omowymi (np. część instalacji odbiorczych). Dlatego odpowiedź "75 Ω" jest typową, oczekiwaną wartością dla prostego dipola półfalowego w takim ujęciu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "150 Ω" – to już wartość wyraźnie wyższa niż typowa impedancja wejściowa klasycznego półfalowego dipola w rezonansie. Może pojawiać się w innych konfiguracjach (np. przy transformacjach lub nietypowym otoczeniu), ale nie jest standardową wartością "prostego dipola".
- "300 Ω" – kojarzy się z pewnymi liniami symetrycznymi i rozwiązaniami dopasowującymi, a nie z samą impedancją wejściową dipola półfalowego w punkcie zasilania.
- "600 Ω" – jest typowa raczej dla niektórych symetrycznych linii zasilających lub innych układów, natomiast dla dipola półfalowego jest zdecydowanie zbyt wysoka.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj, że półfalowy dipol ma impedancję wejściową zbliżoną do wartości spotykanych w technice radiowej (około 70–75 Ω), co ułatwia skojarzenie z dopasowaniem i minimalizacją odbić (SWR).
